Örtülü darbe ve diğerleri

Genelkurmay eski başkanları bir bir sorguya çekiliyor. Nihayet 27 Nisan Bildirisi'ni hazırladığını açıklayan Büyükanıt hakkında savcılık harekete geçti. 28 Şubat şimdilik es geçilmiş gibi dursa da, sıranın ona geleceğini söylemek kehanet olmasa gerek. Bütün bunlar nereden geliyor biliyorsunuz. Benim iddiam, meselenin köklerinin biraz daha derinde yer alan militarist ideolojik anlayışa ve devlet içindeki yansımalara kadar uzandığıdır.
Değerli araştırmacı yazar Hakkı Öznur, "1993 Örtülü Darbe" adlı kitabında, bu meselelerle ilgili birçok sorunun cevabını verdiği gibi, milliyetçi ve demokrat bir tavırla militarizmin ve cuntacılığın eleştirisinin nasıl yapılacağını da bir şekilde ortaya koymuş oluyor.

Soğuk Savaş'ın adamları

1993 örtülü darbesinin açık olan kısımlarını şimdilerde çok iyi biliyoruz. 28 Şubat'ın hukuk dışı Batı Çalışma Grubu'nun ve benzerlerinin bir dönemin Türkiye'sini istikrarsızlaştırarak dış ilişkilerden ekonomiye kadar nasıl kırılgan hale getirdiğinin, dışarının ve içerideki işbirlikçilerinin müdahalelerine hazırladığının artık tartışılır bir yanı bile kalmamıştır.
Bütün bu sürecin 28 Şubat'tan Ergenekon operasyonu başlayana kadar devam ettiğinin artık gizli saklı bir yanı yoktur. Türkiye coğrafyasında güçlü bir devletin ancak siyasi istikrar içinde, demokratikleşmeyle, ekonomik kalkınmayla ve toplumsal gelişmeyle birlikte var olabileceğini bilenler, bu karanlık yapıları ihdas edip kullanarak ülkenin önünü kesmeye çalışmışlardır.
Tarihsel olarak, bütün bu kirli yapılar, müdahaleler, darbeler, cuntalar, Soğuk Savaş döneminin sunduğu imkânlar üzerinden devlet içerisinde örgütlenme fırsatı bulmuştur.1990'ların başında Soğuk Savaş bitmesine rağmen bu yapıların devlet bünyesinde faaliyetlerini sürdürmeleri, doğrudan doğruya bu topraklar üzerinde demokratik ve milli bir devletin gelişmesinden rahatsız olanların beklentilerine uygun seyretmiştir.
Ergenekon diye genelleştirilen, kökü Soğuk Savaş'ın müttefiklerine uzanan oluşumların varlığı, Türkiye'nin söz konusu dönemlerde Sovyetler karşısındaki zayıf ve güçsüz konumuna bağlanarak Batı sistemi içerisinde güvenlik endişesiyle bu yapılanmaları sineye çektiği söylenebilir.
Oysa Soğuk Savaş'ı geride bırakmış bir dünyada, bu yapıların varlığına tahammül etmek, her şeyden önce milletin varlığına, iradesine, Türkiye'nin gelişmesine, bağımsızlığına karşı saygısızlık anlamını taşır. Bu sebepledir ki, Türkiye bu karanlık yapıları tasfiye etme karalılığını ortaya koymuştur.

Kimin çekici?

Bugün ortaya dökülen, tartışılan konular arasında, bu kirli yapıların bir parçası olarak PKK terör örgütünün nasıl kurulup geliştiğine dair iddialar da dikkate alındığında, doğrudan doğruya bu oluşumlar içinde yer alanların kime hizmet ettiklerini, millete ve ülkeye karşı nasıl düşmanca bir "harp oyunu"nun içerisinde yer aldıklarını, kamuoyu daha iyi anlayacak duruma gelmektedir.
Değerli araştırmacı Hakkı Öznur yeni kitabında, bütün bu karanlık, millet karşıtı militarist, faşizan hareketlerin 93'teki örtülü darbeyle bağlarını ortaya koymaktadır. ABD'nin istihbarat unsurlarıyla birlikte Irak'a yerleşmesi, şu ünlü "Çekiç Güç" meselesi, Soğuk Savaş sonrası bölgedeki bu tür hareketlerin adeta merkezini oluşturmaktadır.
Türkiye'de Avrasyacılık, ulusalcılık söylemiyle, sözde PKK karşıtlığıyla kendilerini maskelemeye çalışan cuntaların ve onların yönlendirdiği hareketlerin, bu bağlamdaki rolü anlaşıldıkça olayların üzerindeki örtü kalkmakta, sorun açık hale gelmektedir.