Türkiye'ye şiiri sevdiren adam...

90'lı yıllardı.
Ankara'da Dünya Radyo adında bir radyo kurulmuş ve bendeniz bu radyoda yayınlanan gece programlarının müdavimi olmuştum.
Yaşı yirmilerde genç bir adam her gece 90.2 frekansından şiir okuyordu ve tek başına ciddi bir dinleyici kitlesi toplamıştı.
"Allah vergisi" güzel bir ses her gece Ankara'nın soğuk politik-bürokratik havasını şiirin duygulu-sıcak dünyasına dönüştürüyordu.
Bir gece kendi yazdığım bir şiiri faksladım programa. Biraz sonra Bedirhan Gökçe'nin sesinden bütün Ankara duydu şiirimi.
"Ne güzel okuyor çocuk" dedim.
Çok güzel olmasa da şiir, Bedirhan Gökçe'nin sesinden dinlendiğinde kulağa gerçekten çok hoş geliyordu.
Dünya Radyo ile o zamanlar çalıştığım Zaman Gazetesi aynı binadaydı ve her gün binaya girip çıkarken daha önce hiç mülaki olmadığım görüntülere rastlamaya başlamıştım.
Demet demet çiçekler geliyordu binaya. Her gün ama her gün hiç fasıla vermeden.
Dinleyiciler bu genç şaire teşekkürlerini sunmak için çiçek gönderme seferberliğindeydiler.
Yaptığımız iş ayrı kulvarlarda olduğu halde Bedirhan Gökçe'ye olan bu ilgiyi kıskanmadım değil.
Bütün bunlar yeni bir yıldızın doğumuna işaret ediyordu. Kendi kendime "Bu çocuk yakında Ankara'ya sığmaz" dediğimi hatırlıyorum. Birkaç yıl sonra İstanbul onu keşfetti ve bütün Türkiye'ye tanıttı.
Televizyon programları, şiir albümleri birbirini izledi.
Hafta içinde ofiste masamın üzerinde Bedirhan Gökçe'nin yeni şiir CD'sini, onun da üzerinde "Biz Hesapsız Sevdik" yazısını gördüm:
"Ben hep bir gidiş payı bıraktım sevdiklerime?
Giderken yüreğime gereğinden fazla vurmasınlar diye..."
Bedirhan Gökçe'ye o "Allah vergisi sesi"nden bizi mahrum bırakmadığı, Moral Prodüksiyon'a da bu güzel ses ve şiiri bize ulaştırdığı için çok teşekkürler... İşte albümden Gökçe'nin bir şiiri.
"Bu vicdansız gözleri nerden aldın sen?
Kayalara vurmuş martıların çığlığı daha kurumamışken.
Bu sesi bu sedayı nerden aldın sen?
Saçların yüreğimi perçeminden bağlarken
Babandan mı, Annenden mi, kimden aldın sen?
Daha yaşım on sekiz, sevmeye sevdalıyken
Şu civan yüreğimde yılkı atlar koşarken
Elim ayağım buz kesmiş, yine de üşümezken
Severken terk etmeyi kimde gördün sen..."
Bu şiir mürekkeple yazıldığında böyle güzel...
Emin olun Bedirhan Gökçe'nin çıkardığı CD'den, kendi sesinden dinlendiğinde daha da güzel oluyor...