Üniversitede oyun mu?

Doç. Dr. Yalçın Güçlü bir üniversitede "Çok Kişiyle Oynanan Online Oyunlar" isimli dersi veriyordu.
Güçlü Hoca öğrencileriyle haftada üç saat bir araya geliyordu ve ders üç ayrı bölümde işleniyordu. İlk saatte hoca oyun kuramı ile ilgili kuramsal konuları anlatıyordu.

Hatta Heidegger gibi felsefecilerin yazdıklarından, kimlik, cinsiyet çalışmaları, siyaset kuramı, teknolojik tanımlayıcılık, sosyal kuramdan önemli çalışmaları bilgisayar oyunlarına bağlıyordu.

İkinci saatte anlatılan konular öğrencilerle tartışılıyordu. Son saatte ise öğrenciler ders kapsamıyla ilgili olarak sanal dünyada oynadıkları Star Wars Galaxies isimli oyunla ilgili deneyimlerini paylaşıyorlardı.

En azından Yalçın Hoca'nın planı buydu. Ancak daha ikinci dersten itibaren öğrenciler tartışma bölümünü kısa kesip tartışmanın bölümü olarak deneyimlerini anlatmaya başladılar. Öğrencilere göre oyunu oynamadan orada olanlarla ilgili konuşmanın tek yolu buydu.

Üç hafta sonunda her öğrenci hocadan önce sınıfa geliyor ve örneğini anlatmak için bekliyordu. Hepsi de ortaklaşa şöyle söylüyorlardı: "Hocam kuramsal ve tartışma bölümüne çalışmak zorunda olduğumuzu biliyoruz ama dün gece mükemmel örnekler bulmak için hepimiz bilgisayar başındaydık. Lütfen örneklerden başlayabilir miyiz? Daha sonra kuramsal ve tartışma kısmına geçeriz!"

Yalçın Hoca sınıfın kontrolünün elinden kaçtığının farkındaydı. Bir şeyi atladığını fark etti. Öğrenciler dersten sonra bir araya geliyor ve dersi daha iyi işlemenin yollarını bulmaya çalışıyorlardı. Bu Yalçın Hoca'nın kendi eğitimi esnasında olan bir şey değildi.

Dersin beşinci haftasının sonunda deneyim ve örneklere ayrılan son bölüm neredeyse iki buçuk saate çıkmıştı. Dersin sonunda da Yalçın Hoca dersin kısa bir özetini yapıyor ve gelecek haftaki okuma parçalarını veriyordu.
Hatta dokuzuncu haftanın sonunda öğrencilerden biri oyun gereği üçüncü kez evlendi ve sınıfta yarım saatlik bir düğün seremonisi yapıldı.

Onuncu hafta sonunda ise Yalçın Hoca kendisi gibi doçent olan eşine verdiği dersin hiçbir işe yaramadığından şikâyet etmeye başlamıştı. Ona göre ders tekrar verilmeli ve öğrencilere bu konu yeniden öğretilmeliydi.
Ancak final sınavı sonuçları Yalçın Hoca'yı oturduğu koltuktan neredeyse düşürüyordu. Öğrenciler her soruyu kuru kuru yanıtlamamışlar, kağıtlarını sınıftaki örneklerle ve deneyimlerle süslemişler üstelik kuramcılara da göndermeler yapmışlardı. En önemlisi de birbirlerinin deneyimlerinden alıntı yapmışlardı. Onlar için derste öğrenilenler değil daha çok ders dışında öğrenilenler etkili olmuştu. Kendi başlarına bir öğrenme cemaati oluşturmuşlar ve birbirlerinden öğrenmişlerdi.

Yalçın Hoca ders bittikten kısa bir süre sonra kampüste gezinirken bu dersi alan bir öğrenciyle karşılaştı ve öğrenciye final sınavı sonuçlarından etkilendiğini söyledi. Öğrenci hocaya aynen şu yanıtı verdi: "Ne o hocam siz haftalar boyunca sadece oyun oynadığımızı mı sanıyordunuz?"

Yalçın Hoca öğrencilerin dersten bir şey öğrenmediklerini düşünürken, kendisi dersten yeni öğrenme kültürü ile ilgili inanılmaz şeyler öğrenmişti!

Zaman değişiyor, öğrenme biçimleri de... Bu öğrenme kültürüne kendinizi uyarlamadan gençleri "din dahil" bir şey öğrenmeye motive edemezsiniz. Motive olunmayan eğitim öğretimden de bir hayır gelmez!

Çekirgelik

Kusurlarınızı hemen söyleyecek arkadaşlar bulun. Nicolas Boileau Despreaux